منتظر الهامی آسمانیم

قبراق

بی تاب پیغامی برای من

هفت صبح

زنگ همراهم افزایشی ست

صحنۀ خیر مقدم

به هم می ریزد

**

طراح پوستر: فرزاد ادیبی (عكس كامل این طرح در همین لینك است)

... هیچ كس شاعر نیست. هیچ كس نیست كه همچون كودكی كه می خندد یا درختی كه میوه می دهد، شعر بگوید.هیچ كس «شاعر» نیست؛ زیرا سرشت آدمی در میانه است ـ ناتوانی او یا ظرافت او. تنها شعر وجود دارد. شعر به سان دشت ها، به سان برف، به سان فصول وجود دارد. اما هیچ كس شعر «نمی سازد»، همچنان كه هیچ كس نمی تواند رگبارهای بهاری یا برف های زمستانی را بر ما ارزانی دارد. شعر حیات زلالی است كه در وجود ما گام می نهد تا آن را بشناسیم، شناختی اثیری، ظریف، همانند شناختی كه مادر از فرزند یا عاشق از معشوق دارد: بیش از آنكه دانستن باشد، لبخند است. بیش از آنكه سخن باشد، سكوت است. شعر چیزی نیست جز تردی این شناسایی و بیداری خلوص در ما كه بسی والاتر از ماست. این خلوص از زیبایی یك نوشتار سرچشمه نمی گیرد، بلكه از شفافیت یك زندگی پدید می آید...

* كریستین بوبن، كتاب بیهوده، ترجمه پیروز سیار، نشر آگه، ص ۲۱.