دو قدم راه می رویم

كتفمان به هم می خورَد

نفس می كشیم

بازدم یكدیگر را

و نگاهمان

تنها با صورت رو به رو اصطكاك می كند

در مترویی كه همگی

به اجبار سوار شده ایم

۸۷/۰۹/۱۸

با موهایی خرمایی یا بور

صورت هایی سفید، مشکی یا زرد

کودکان جهان

رو به رو با قناری گونه های پارسا و سینا

بر قوس دامنه ی یک کوه

گوشه ای می نشینند و

                               ساز دهنی می زنند

*

آنها اکنون چهل و سه روزه اند