از شما چه پنهان...

سراپا خیس

از عشق و باران،

در پاسخشان چه خواهی گفت

اگر بپرسند آستینت را

کدام یک تر کرده است؟

*

شب پاییزی

تنها به نام، بلند و دیرگذر است

ما هنوز

گرم تماشای یکدیگریم و سپیده

سر زده است.

*

دو تنکای عاشقانۀ ژاپنی. اولی از خانم ایزومی شی کی بو، دومی از انونو کوماچی *

ترجمۀ عباس صفاری *از کتاب « ماه و تنهایی عاشقان ». انتشارات آهنگ دیگر

همۀ خورشیدها

چشم­روشنی من است

                   به وقت آمدن تو

                  شعرهای برگزیدۀ جشن شعر بلاگفا

بنا به درخواست های مکرر دوستان و علاقه مندان «جشن شعر بلاگفا» از این پس، شعرهای برگزیده در مرحله نهایی این جشن، در چند پست وبلاگ  جشن شعر درج خواهد شد.

به این نشانی سر بزنید: http://jashneshereblogfa.blogfa.com/

اسامی برندگان نهایی جشن شعر بلاگفا اعلام شد

با پایان داوری جشن شعر بلاگفا، اسامی برندگان نهایی این برنامه اعلام شد.

این برندگان، در سه قالب غزل، رباعی و سپید معرفی شده­اند.

غزل: صدیقه حسینی

رباعی: عارفه دهقانی

سپید: آرزو غفوری، امیر رضا رسولی، فروغ داوودی

با توجه به این كه بیشترین آثار رسیده به دبیرخانه جشن، در شكل سپید سروده شده بودند، در این قالب، سه شعر، و در سایر قالب­ها یك شعر برگزیده شد.

با تبریك به این عزیزان، به اطلاع همۀ علاقه­مندان پیگیر این برنامه می­رساند، در اطلاعیه بعدی، ادامۀ برنامۀ جشن به استحضار خواهد رسید.                           

                                                                                 با احترام

                                                                             مصطفی پورنجاتی

                                                                          دبیر جشن شعر بلاگفا

همه چیز، زر می­شود...

(یادداشتی یه مناسبت گشایش وبلاگ برای جشن شعر بلاگفا)

وقتی جرقۀ یک ریشه، در انتهای زمستان می­زند، کسی خبردار نمی­شود، و هیچ اتفاق مهمی هم به حساب نمی­آید. فقط خاک است که این میلاد کوچک را تماشا می­کند ، و خودش را به تمامی، مهد نوزاد ِ ریشه می­کند و می­نشیند به انتظار.

همۀ اتفاق، همان جرقۀ کوچک است.

روزی که ایدۀ جشن شعر بلاگفا دمید، حوالی بهمن بود؛ رو به اسفند. و کسی نبود. اما انگار کائنات، از همان لحظه، ساقه­های سبز ِ شعرها را می­دیدند،  که روزی شادمان از فصل میوه­های رنگارنگ و آبدار تابستان ، گُل خواهند داد.

امروز، وبلاگ «جشن شعر بلاگفا» هم آمد؛ پر نشاط و با خبرهای خوب ِ دوباره.

و آراسته با نام­های دل­انگیز شاعران جوان ایران.

به همه تبریک می­گویم.

صمیمانه و از سر ِ دل، می­خواهم از دو یار عزیز در این مسیر پر درخت نام آورم.

سرکار خانم فیروزه عسکری ، که پیشتاز و پر توان ، گام به گام، از جان گذاشتند و در اطلاع رسانی جشن شعر و در هماهنگی­های بعدی، بسیار کمکمان کردند. ایجاد وبلاگ ویژۀ جشن شعر هم به لطف ایشان بوده است.

و جناب آقای امیر رضا رسولی جامع ، که دلسوزانه و با جدیت، با ایده های خوبشان، کمک­های فکری بسیار به من کردند . دعوت از جناب صفر بیگی ، برای داوری نهایی جشن شعر، دستاورد بزرگ ایشان در این برنامه است.

و می­خواهم سپاسگزار همۀ خوبانی باشم که مرتب، پیگیر ماجرای جشن بودند و ما را انگیزه، افزون می­کردند.

شعر نمی­گذارد ما خسته شویم؛ همین طور جشن شعر.

به من یاد داده بودند

          که پیش از نماز بُردن

وضو بگیرم

نگو که کافی بود

          فقط کفش پایم نباشد

و اگر شد

          ادکلن بزنم

می­مانَد سُریدن ِ بی­اختیار مشتی واژه

                      از سر و روی نیتم

که فقط خدا می­داند از وسط کدام شعر

                 به شیوۀ کدام مکتب ادبی

پایش به این مکالمه باز می­شود

                                      هر بار 

اسامی راه­یافتگان به مرحلۀ نهایی جشن شعر بلاگفا

ایرج رشوند

سجاد سهیلی

روح الله تمسکانی

عارفه دهقانی

ابوذر کریمی

علی اصغر پاشایی

علی ایران­نژاد

علی رشوند

امیر رضا رسولی جامع

فروغ داوودی

مجتبی زرین کلاه

مهدیه جوادی

آرزو غفوری

حمید خصلتی

محمد توحیدی چافی

محمد فرخ طلب

محسن برزگر

صدیقه حسینی

سعید صحرایی

فواد ذکایی

رضا طاهری

الهام عبادتی

رضا عرفانی

شهرزاد ارحمی پور

رامین ۱۶۴۸

ر.ت. ارغوان

عیبی ندارد. بگذار مرده­پرست باشیم. وقتی که آن مرده، اَبَرمرد است و پست نیست، بگذار مرده­پرست باشیم:

«باران، بوی دیوارهای کاهگلی را بیدار کرده است» *

نادر ابراهیمی، از این به بعد، بیش از گذشته­ها، بیش از سفرهای دور و دراز هامی و کامی

«هست» .

اکنون، نادر «آتش» جاودانه­ای برافروخته که «دود» ندارد

و «هلیا» ، بار دیگر ، مردی را دوست می­دارد که در «یک عاشقانۀ آرام» بیدار، همچنان سرگرم بازی با کودکان یک مهد است.

                                                       روانش شادمانه­تر و کلامش ماندگارتر

دوستت دارم دفتر مشق من!

دوستت دارم مداد اتود!

دوستت دارم زنی كه دفتر مشق و سر انگشت و مدادم را

                                                آشتی داده­ای.

سنگم

آرام آرام می­نویسم و خود را می­تراشم

تا به شكل مجسمه­ای در آیم

كه تو بودایش كرده­ای.

از دهان من اگر حرفی نیست

كوتاهی از من است

نمی­دانم چگونه از تو سخن بگویم

با دهانی از سنگ.

 * محمد شمس لنگرودی، از كتاب «ملاح خیابان­ها»، نشر آهنگ دیگر، 1386